ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 1

ಅನಂತತೆಯ ಆಕರ್ಷಣೆ

"ನಾನು ಈಗಲೇ ಏನೂ ಹೇಳೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿವೆ, ಕಿವಿಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೀ ಸ್ಟ್ರೋಕ್, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ನಾನು... ನಾನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ದೇವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ? ರಾಕ್ಷಸ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ."

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶ ಅಂದು ಸಂಜೆ ಯಾವುದೋ ಅರಿಯದ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವವನಂತೆ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟಿತು. ಐಟಿ ಹಬ್ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತವಾದ ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ನ ವಿಶಾಲವಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ, ಕಪ್ಪು ಹಾವಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಂಜೆಯ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ದಟ್ಟಣೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿಲಿಕಾನ್ ಸಿಟಿಯ ರಕ್ತನಾಳಗಳಂತಿರುವ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳ ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ಹಳದಿ ದೀಪಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಡೇಟಾ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‍ಗಳು ದಟ್ಟಣೆಯಿರುವ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ತೆವಳುವಂತೆ, ವಾಹನಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೊಂದು ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಬೃಹತ್ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಕೃತಕ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಮೋಡ ಕವಿದ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಂದು ‘ಸ್ಕೈಲೈನ್ ಕನ್ವೆನ್ಷನ್ ಸೆಂಟರ್’ ಮಾತ್ರ ನವವಧುವಿನಂತೆ ಸಿಂಗಾರಗೊಂಡು ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಬೃಹತ್ ಕನ್ವೆನ್ಷನ್ ಸೆಂಟರ್‌ನ ವಿನ್ಯಾಸವೇ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಭವಿಷ್ಯದ ಅಂತರಿಕ್ಷ ನೌಕೆಯೊಂದು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರುಗಳ ಸಾಲು ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತಿತ್ತು. ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯೂ, ಆಡಿ, ಮತ್ತು ಟೆಸ್ಲಾ ಕಾರುಗಳಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಟೆಕ್ ಜಗತ್ತಿನ ದಿಗ್ಗಜರು, ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಮತ್ತು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ಕೆಂಪು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಫ್ಲ್ಯಾಷ್‌ಗಳನ್ನು ಉಗಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಬೆಳಕಿನ ಮಿಂಚುಗಳು ಆಗಾಗ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ, ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿಸಲು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಮೇಲೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಎಲ್‌ಇಡಿ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ‘ನಿರ್ವಾಣ: ಸಾವಿನ ನಂತರದ ಆರಂಭ’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಂತೆ ತೇಲುತ್ತಾ, ನೋಡುವವರನ್ನು ಸೂಜಿಗಲ್ಲಿನಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಸಭಾಂಗಣದ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಗಿನ ಗದ್ದಲದ ಪ್ರಪಂಚ ಮಾಯವಾಗಿ, ಒಂದು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೃತಕವಾದ ತಂಪುಗಾಳಿಯನ್ನು ಉಸಿರಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ತಂಪು ಎಂಥವರ ಮೈಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸಾವಿರಾರು ಆಸನಗಳಿದ್ದ ಆ ವಿಶಾಲವಾದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸೂಜಿ ಬಿದ್ದರೂ ಕೇಳುವಂತಹ ನಿಶಬ್ದವಿತ್ತು. ಜನರು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮನೆಮಾಡಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ತಾನು ಇತಿಹಾಸದ ಮಹತ್ತರ ಘಳಿಗೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಗರ್ವವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ದುಬಾರಿ ಪರ್ಫ್ಯೂಮ್‌ಗಳ ಸುವಾಸನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಹಣ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಮದವೂ ಬೆರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಜನಸಾಗರದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ನೆರಳಿನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಉಡುಪು ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಅಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಮಂಡಿ ಸವೆದ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಮೈಮೇಲೆ ಅಶಿಸ್ತಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹತ್ತಿಯ ಅಂಗಿ, ಮತ್ತು ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಹಳೆಯ ಚರ್ಮದ ಬ್ಯಾಗ್. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹದ್ದಿನ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆ ಇತ್ತು. ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಿನುಗು ದೀಪಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಒಬ್ಬ ಹಠಮಾರಿ ಪತ್ರಕರ್ತ. ಅವನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅದ್ದೂರಿ ಸಮಾರಂಭಗಳೆಂದರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಲರ್ಜಿ. ಸತ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಸರಳವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ಇಂತಹ ಅದ್ದೂರಿ ವೇದಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನ ನಂಬಿಕೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ನೋಟ್‌ಪ್ಯಾಡ್ ಹೊರತೆಗೆದು, ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರ ಹಾವಭಾವಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದ.

ಅವನ ಗಮನ ವೇದಿಕೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ವೇದಿಕೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು, ಕೇವಲ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಲೇಸರ್ ಬೆಳಕು ನೆಲದಿಂದ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಆತ್ಮವೊಂದು ದೇಹ ಬಿಟ್ಟು ಮೇಲೇರುತ್ತಿರುವ ಸಂಕೇತದಂತಿತ್ತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಲೇಪನದಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಮಾರುವ ತಂತ್ರವಿದು ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡ. ‘ನಿರ್ವಾಣ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೇ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗೆ ಹೆಸರಾಗಿ ಇಟ್ಟಿರುವುದು ಆ ಕಂಪನಿಯ ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಜನರನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸುವ ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೋಕ್ಷ ಅಥವಾ ನಿರ್ವಾಣ ಎಂಬುದು ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಸಿಗುವಂಥದ್ದು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಖರೀದಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಭಾಂಗಣದ ದೀಪಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆರಿದವು. ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜನರ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು ಸ್ತಬ್ಧವಾದವು. ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಪ್ರಖರವಾಗತೊಡಗಿತು. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬಂತು. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಎದೆಬಡಿತದ ಶಬ್ದದಂತೆ ಇತ್ತು—‘ಲಬ್-ಡಬ್... ಲಬ್-ಡಬ್...’. ಆ ಶಬ್ದ ಇಡೀ ಸಭಾಂಗಣವನ್ನೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಎದೆಯ ಬಡಿತದೊಂದಿಗೂ ಬೆರೆತುಹೋದಂತಾಯಿತು. ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಬೃಹತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೂಡಿಬಂದವು. ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಹುಟ್ಟುವ, ಸಾಯುವ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳು. ಆ ದೃಶ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ವಾದ್ಯಸಂಗೀತ ಮೊಳಗಿತು. ಆ ಸಂಗೀತವು ಕೇಳುಗರನ್ನು ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೈನರಿ ಕೋಡ್‌ಗಳಾಗಿ—ಸೊನ್ನೆ ಮತ್ತು ಒಂದುಗಳಾಗಿ—ಬದಲಾದವು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಳೆ ಸುರಿದಂತೆ ಆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡಿದವು.

"ಸಾವೇ ಅಂತಿಮವೇ?" ಕತ್ತಲ ಗರ್ಭದಿಂದ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿ ತೇಲಿಬಂತು. ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ಸೆಳೆತವಿತ್ತು. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಧ್ವನಿ.

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ. ಅವನು ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದು ಬಂದ ದೇವದೂತನಂತಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಹೈ-ನೆಕ್ ಟೀಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಸ್ಲಿಮ್ ಫಿಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ತಲೆಗೂದಲು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಲೇಸರ್ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಇಯರ್-ಪೀಸ್ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಪ್ರತಿ ನಡೆ ಮತ್ತು ನುಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಯೋಜಿತವಾಗಿತ್ತು.

"ನಾವು ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಾವಿಗೆ ಹೆದರಿ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಸಭಾಂಗಣದ ಎಡದಿಂದ ಬಲಕ್ಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. "ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ, ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು, ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಭಯ ನಮ್ಮನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಚಂದ್ರನ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ, ಮಂಗಳ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಯಂತ್ರ ಕಳುಹಿಸಿದ, ಅಣುವನ್ನು ಒಡೆದ. ಆದರೆ ಸಾವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಮಾತ್ರ ಅವನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ..." ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆ ಮೌನ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಾರವಾಗಿಸಿತು.

"ಆದರೆ ನಾವೇಕೆ ಸಾಯಬೇಕು?" ಅವನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. "ನಮ್ಮ ದೇಹ ಒಂದು ಯಂತ್ರವಿದ್ದಂತೆ. ಯಂತ್ರ ಹಾಳಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿನ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್? ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆ? ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು? ಅವು ಕೇವಲ ಡೇಟಾ. ಶುದ್ಧವಾದ, ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮಾಹಿತಿ. ಒಂದು ಹಾರ್ಡ್ ಡಿಸ್ಕ್ ಹಾಳಾದರೆ ನಾವು ಡೇಟಾವನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ದೇಹ ನಾಶವಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯಾಕೆ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು?" ಈ ತರ್ಕವನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಂತೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕಲ್ಪನೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೇವಲ 'ಡೇಟಾ' ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಸಿದ. ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹಾಲೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಮೂಡಿತು. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳಿನ ಸಂಕೀರ್ಣ ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ನರಕೋಶಗಳು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. "ಇದು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮ," ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. "ಇದು ಯಾವುದೇ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಶುದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನ. 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಿರ್ವಾಣ'ದ ಮೂಲಕ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೆನಪು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವನೆ, ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವನ್ನೂ ಡಿಜಿಟಲೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷಿತ ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ನೀವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು."

ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾಯಿತು. ಸುಂದರವಾದ ಉದ್ಯಾನವನದಂತಿರುವ ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಾದವರೊಬ್ಬರು ಯುವಕನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. "ಇಲ್ಲಿ ರೋಗಗಳಿಲ್ಲ, ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಸಾವು ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ದೇಹ ಮಣ್ಣಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ 'ನೀವು' ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡಬಹುದು, ನಿಮ್ಮ ಬಿಸಿನೆಸ್ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಸಲಹೆ ನೀಡಬಹುದು. ಸಾವು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮುಕ್ತಾಯವಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ," ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಘೋಷಿಸಿದಾಗ ಇಡೀ ಸಭಾಂಗಣ ಚಪ್ಪಾಳೆಯಿಂದ ನಡುಗಿತು. ಕೆಲವರು ಭಾವುಕರಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡರು. ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಮನುಷ್ಯನ ಆದಿಮ ಬಯಕೆಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನೀರೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಪೆನ್ನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಅದು ಅಮರತ್ವವಲ್ಲ, ಅದು ಬಲವಂತದ ಬದುಕು. ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲದೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗುವ ಶಿಕ್ಷೆ ಅದು. ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಕೊಡುವ ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಈ ಲೋಕದ ಜಂಜಾಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಹುನ್ನಾರವಿದು ಎಂದು ಅವನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ. ಸಾವಿನ ಭಯವನ್ನು ಬಂಡವಾಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಈ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ ಸತ್ತುಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಅದಾವುದೂ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದು ಭರವಸೆ, ಎಷ್ಟೇ ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಸಾವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವ ಒಂದು ಭರವಸೆ.

ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಮುಂದುವರಿಸಿದ, "ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಹಂತದ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿವೆ. ನೂರಾರು ಜನರು ಈಗಾಗಲೇ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದೇ ನೋಂದಾಯಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು—ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅನಂತತೆಯನ್ನು—ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ." ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕ್ಯೂಆರ್ ಕೋಡ್ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು. ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್‌ಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ದೃಶ್ಯವು ಹಸಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಮುಗಿಬೀಳುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ದಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಈ ಸಮಾಜ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಮಾರಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದು ಜನರು ಹೊರಬರುವಾಗ, ಅವರ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಉನ್ಮಾದವಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಜನಸಾಗರದ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಈಜುವವನಂತೆ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ನ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿಗಿಂತ, ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸರ್ವರ್ ಹ್ಯಾಕ್ ಆದರೆ? ವೈರಸ್ ಬಂದರೆ? ಅಥವಾ ಕರೆಂಟ್ ಹೋದರೆ? ಆ 'ಡಿಜಿಟಲ್ ಆತ್ಮ'ಗಳ ಗತಿಯೇನು? ಅವುಗಳಿಗೆ ನೋವು, ನಲಿವು ಇರುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವು ಕೇವಲ ಗೊಂಬೆಗಳೇ?

ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿಂತಿದ್ದು ಕಂಡಿತು. ಸಿಗರೇಟ್ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಿಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿಸಿದ. ಅದು ಅನಂತ್. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳೆಯ, ಈಗ ನಿರ್ವಾಣ ಕಂಪನಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮರ್. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನಂತ್ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಬದಲು ಆಳವಾದ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ತುಲಗಳು ಮೂಡಿದ್ದವು, ಯಾವುದೋ ಭಾರವನ್ನು ಹೊತ್ತವನಂತೆ ಭುಜಗಳು ಕುಸಿದಿದ್ದವು.

"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್..." ಅನಂತ್ ನ ದನಿ ಒಡೆದಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆಯೂ ಆ ದನಿಯಲ್ಲಿನ ನಡುಕ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಿಗರೇಟ್ ಅನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಸಕಿದ. ಆ ಕೆಂಡ ನಂದಿಹೋದಂತೆ, ಅನಂತ್ ನೊಳಗಿನ ಚೈತನ್ಯವೂ ನಂದಿಹೋದಂತಿತ್ತು.

"ಏನೋ ಅನಂತ್, ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ನಿಮ್ಮ ಬಾಸ್ ಅಂತೂ ದೇವ್ರು ಅನ್ನೋ ರೇಂಜ್‌ಗೆ ಬಿಲ್ಡಪ್ ಕೊಟ್ರು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ನಕ್ಕ. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡಿದ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ನಂತರ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಹತ್ತಿರ ಸರಿದು, ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ, "ನೀನು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸರಳವಲ್ಲ ಇದು. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣೋದೇ ಒಂದು, ಆಗೋದೇ ಇನ್ನೊಂದು."

ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಿವಿ ಚುರುಕಾಯಿತು. "ಏನಂದ್ರೆ? ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಒಳಗೆ?" ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅನಂತ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯದ ನೆರಳು ಹಾದುಹೋಯಿತು. "ನಾನು ಈಗಲೇ ಏನೂ ಹೇಳೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿವೆ, ಕಿವಿಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೀ ಸ್ಟ್ರೋಕ್, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ನಾನು... ನಾನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ದೇವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ? ರಾಕ್ಷಸ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ." ಅನಂತ್ ನ ಮಾತುಗಳು ಒಗಟಿನಂತಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಇತ್ತು.

"ಹೇ, ಹೆದರಿಸ್ಬೇಡ. ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಏನಾದ್ರೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದ್ರೆ ನಾನು ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ನಾನಿರೋದು ಅದಕ್ಕೇ ತಾನೇ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಗೆಳೆಯನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಲು ನೋಡಿದ.

ಅನಂತ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ. "ಬೇಡ, ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಇರು. ನಿನಗೂ ತೊಂದರೆ ಆಗೋದು ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಬರ್ತೀನಿ," ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅವನು ಅವಸರವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಾರಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದ. ನಡೆಯುವಾಗ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ತೂರಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಕಾರು ಹತ್ತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋದ. ಕಾರಿನ ಕೆಂಪು ದೀಪಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುವುದನ್ನೇ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತ. ಅನಂತ್ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಬಂದು, ಹೆದರಿ ಹಿಂದ ಸರಿದಿದ್ದ. ಅದು ಕೇವಲ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಪ್ರಾಣಭಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಗಾಜಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದಾಗ ಜಗತ್ತು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮಸುಕಿನಂತೆಯೇ 'ನಿರ್ವಾಣ'ದ ಹಿಂದಿನ ಸತ್ಯವೂ ಮಸುಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಹೊಳಪಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿಂದೆ, ಅನಂತ್ ನಂತಹ ನೂರಾರು ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಭಯ ಹುದುಗಿದೆ. ಈ ಜಾಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆಕ್ಸಿಲೇಟರ್ ತಿರುಚಿದ. ಬೈಕ್ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು.

ಆದರೆ, ಕನ್ವೆನ್ಷನ್ ಸೆಂಟರ್‌ನ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಲಾಟ್‌ನ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಎಸ್‌ಯುವಿ ಕಾರಿನ ಇಂಜಿನ್ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಚಾಲೂ ಆಯಿತು. ಅದರ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಗಾಜಿನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತನ್ನ ವಾಚ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಟ್ರ್ಯಾಕರ್ ಅನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಬೈಕ್ ನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆ ಟ್ರ್ಯಾಕರ್ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇಟೆಗಾರನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ, ಆ ಕಾರು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಹಿಂದೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿಯಿತು. ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾರಿನ ಸದ್ದು ಯಾರ ಕಿವಿಗೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಮಾಯಾಜಾಲದ ಆಟ ಆಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..