ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಲೆ
ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಮತ್ತೆ ನೀರಿಗೆ ಧುಮುಕಿದರು. ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನೀರು ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ದೇಹ ಮರಗಟ್ಟಿತು. ಅವರು ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ, ನೀರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರು ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಗ್ರಾಮೀಣ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ರಾಯಲ್ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಬುಲೆಟ್ 'ಡಗ್... ಡಗ್...' ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸದ್ದು ರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅದು ತನ್ನ ಎದೆಬಡಿತಕ್ಕಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮೇಘನಾ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಗಂಗಾ ನದಿಯ ತಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಈಗ ಬೈಕ್ನ ವೇಗಕ್ಕೆ ತಗುಲುವ ಶೀತಗಾಳಿಯಿಂದಾಗಿ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಂತೆ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಚಳಿ ಎಲುಬನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಹಲ್ಲುಗಳು ಕಟ ಕಟ ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಂತರೆ ಸಾವು ಖಚಿತ ಎಂಬುದು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಅವರು ಲಕ್ನೋ-ಆಗ್ರಾ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ವೇಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಹೈಟೆಕ್ ಟೋಲ್ಗೇಟ್ಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಪೀಡ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಕಲ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಗಳ ನಡುವಿನ ಕಿರಿದಾದ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕಿಯ ಉಪಗ್ರಹಗಳು ಅವರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಭಾರತದ ಹಳ್ಳಿಗಳ ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾದ ಭೂಗೋಳ ಅವರಿಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಛತ್ರಿ ಒದಗಿಸಿತ್ತು.
ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ. ಆಕಾಶ ತಿಳಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕೆಂಪು ರೇಖೆ ಮೂಡಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನ ದೇಹ ಬಳಲಿತ್ತು. ಬೈಕ್ನ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮೀಟರ್ ಮುಳ್ಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಖಾಲಿಯಾಗ್ತಿದೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕು," ಮೇಘನಾ ಕಿವಿ ಹತ್ತಿರ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಲೆದೂಗಿದ. ಮುಂದೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪಟ್ಟಣ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು 'ನಜಿಬಾಬಾದ್' ಇರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪೇಮೆಂಟ್ ಬೋರ್ಡ್ಗಳಿದ್ದರೂ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹಳೆಯ ಡೀಸೆಲ್ ಜನರೇಟರ್ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಬಂಕ್ನ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಶಾಲು ಇಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ನೋಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಮೇಘನಾಳ ಕೈಗಿಟ್ಟ. "ನೀನು ಹೋಗಿ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಹಾಕಿಸ್ಕೊಂಡು ಬಾ. ನಾನು ಬೈಕ್ ಹತ್ರಾನೇ ಇರ್ತೀನಿ. ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಜಾಸ್ತಿ ಗಾಯಗಳಿಲ್ಲ, ಜನರಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬರಲ್ಲ," ಎಂದ.
ಮೇಘನಾ ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದು ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಿದ್ದಗಣ್ಣಿನ ಹುಡುಗ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನು ಬಾಟಲಿಗೆ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ತುಂಬುವಾಗ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಅರಚುತ್ತಿತ್ತು.
"ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್: ದೇಶದ ಮೋಸ್ಟ್ ವಾಂಟೆಡ್ ಉಗ್ರರಾದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಕಡೆಗೆ ಪರಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಬಯೋ-ವಾರ್ಫೇರ್ (ಜೈವಿಕ ಯುದ್ಧ) ನಡೆಸಲು ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕಲ್ಕಿ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ಇವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ತಕ್ಷಣ ಹತ್ತಿರದ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ತಿಳಿಸಿ. ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದವರಿಗೆ ೫೦ ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಬಹುಮಾನ!"
ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೇಘನಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆ ಹುಡುಗ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ತುಂಬಿ, ದುಡ್ಡು ಕೇಳಲು ತಿರುಗಿದ. ಅವನು ಮೇಘನಾಳ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ನಂತರ ಟಿವಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಳಪು ಮಿಂಚಿತು. ಅದು ದುರಾಸೆಯ ಹೊಳಪು. ೫೦ ಲಕ್ಷ!
"ಮೇಡಂ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಇರಿ, ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹತ್ರ ತರ್ತೀನಿ," ಎಂದು ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ, ಕೌಂಟರ್ ಒಳಗೆ ಓಡಿದ. ಅವನು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮೇಘನಾ ಗಮನಿಸಿದಳು.
"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್! ಓಡು!" ಮೇಘನಾ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಾಟಲಿ ಮತ್ತು ದುಡ್ಡು ಎರಡನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಬೈಕ್ ಕಡೆ ಓಡಿದಳು.
ಆ ಹುಡುಗ, "ಹಿಡಿಯಿರಿ! ಅವರೇ ಅವರು! ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು!" ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಬಂಕ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಲಾರಿ ಡ್ರೈವರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಾರರು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಅವರತ್ತ ಧಾವಿಸಿದರು. ಕಲ್ಕಿ ಕೇವಲ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿತ್ತು. ಹಣದ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಈಗ ಕಲ್ಕಿಯ ಸೈನಿಕರಾಗಿದ್ದರು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಮೇಘನಾ ಹಾರಿಕೊಂಡು ಬೈಕ್ ಏರಿದಳು. ಜನರು ಕಲ್ಲು ತೂರಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ಕಲ್ಲು ಮೇಘನಾಳ ಭುಜಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿ ಬಡಿಯಿತು. ಅವಳು ನೋವಿನಿಂದ ನರಳಿದಳು, ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆಕ್ಸಿಲೇಟರ್ ಅನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ತಿರುಚಿದ. ಬುಲೆಟ್ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಆ ಗುಂಪನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಗೆ ಹಾರಿತು.
ಆದರೆ ಅಪಾಯ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹುಡುಗ ಆಗಲೇ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪ್ಗಳ ಸೈರನ್ ಕೇಳಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿತು.
"ಅವರು ಹೈವೇ ಬ್ಲಾಕ್ ಮಾಡಿರ್ತಾರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ," ಮೇಘನಾ ಅಳುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅದು ರಾಜಾಜಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಅಂಚು. "ನಮಗೆ ರಸ್ತೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಮೇಘನಾ. ಈ ಬುಲೆಟ್ ಮಾಡಿರೋದೇ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಗೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ರಸ್ತೆಯಿಂದ ಕೆಳಕ್ಕಿಳಿಸಿ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿದ.
ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳು, ಹೊಂಡಗಳು, ಬಂಡೆಗಳು—ಯಾವುದನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬೈಕ್ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪ್ಗಳು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋದವು. ಆದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಡ್ರೋನ್ ಗಳು!
ಈ ಬಾರಿ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಕೇವಲ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಮೆಷಿನ್ ಗನ್ ಗಳಿದ್ದವು. "ಥಟ್... ಥಟ್... ಥಟ್..." ಎಂದು ಗುಂಡುಗಳು ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಸಿಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
"ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸು!" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕೂಗಿದ. ಅವನು ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಮರಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಕುಡೊಂಕಾಗಿ ಓಡಿಸಿದ. ಡ್ರೋನ್ ಗಳಿಗೆ ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳಿಂದಾಗಿ ಗುರಿ ಇಡುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವು ಬಿಡದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಕಂದಕ ಎದುರಾಯಿತು. ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಲು ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ "ಹಿಡ್ಕೋ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿ, ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿದ. ಬೈಕ್ ಕಂದಕದ ಆಚೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೃದುವಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಉರುಳಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಬೈಕ್ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಗುದ್ದಿ ನಿಂತಿತು.
ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಅವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ನೋಡಿದರು. ಬೈಕ್ನ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಬಾರ್ ಮುರಿದಿತ್ತು. ಇಂಜಿನ್ನಿಂದ ಹೊಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯ ಕುದುರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಏಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಮುಗೀತು... ನಾವು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ್ವಿ," ಮೇಘನಾ ಹತಾಶಳಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು. ಮೇಲೆ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಅದು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ. "ಇಲ್ಲ, ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು," ಅವನು ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಅದು ಗಂಗಾ ನದಿಯ ಉಪನದಿ. ಅದರ ನೀರು ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
"ನೀರು ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಥರ್ಮಲ್ ಸೆನ್ಸರ್ ಅನ್ನು ಕುರುಡು ಮಾಡುತ್ತೆ. ನಾವು ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹರಿದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
"ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನದಿಗೆ ಇಳಿದರೆ ನಾವು ಹೈಪೋಥರ್ಮಿಯಾದಿಂದ ಸಾಯ್ತೀವಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್," ಮೇಘನಾ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಳು.
"ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಗುಂಡೇಟಿನಿಂದ ಸಾಯ್ತೀವಿ. ಆಯ್ಕೆ ನಿನ್ನದು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಮತ್ತೆ ನೀರಿಗೆ ಧುಮುಕಿದರು. ಹಿಮಾಲಯದ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನೀರು ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ದೇಹ ಮರಗಟ್ಟಿತು. ಅವರು ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕಲ್ಲು ಬಂಡೆಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ, ನೀರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವರು ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು.
ಸುಮಾರು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿದರು. ಅವರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನದಿ ಒಂದು ಶಾಂತವಾದ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿತು. ಅದು ಋಷಿಕೇಶದ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ನಿರ್ಜನ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದಡಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿದರು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕಾದಿದ್ದ ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡರು.
ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಯಾಣದ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಭಾಗ ಈಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಲಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬೃಹತ್ ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿ. ಅಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಳಿಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯರಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹಿಮ, ಚಳಿ ಮತ್ತು 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ'ದ ರಹಸ್ಯ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಪರ್ವತದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. "ಕಲ್ಕಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಾರದು. ಅಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲ, ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲ. ಅದು ದೇವರ ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯುದ್ಧ ನಡೀಬೇಕು."
ಮೇಘನಾ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು. "ನಡಿ, ಹೋಗೋಣ. ಅನಂತ್ ನಮಗೆ ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾನೆ."
ಅವರು ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪರ್ವತದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಅವರ ಬಳಿ ಆಯುಧವಿರಲಿಲ್ಲ, ವಾಹನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಅವರ ಜೊತೆಗಿತ್ತು. ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಲೆಯನ್ನು ಹರಿದು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಗೂಡಿನ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿದ್ದವು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
