ನದಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಗಳು, ಹೆದ್ದಾರಿ ಅಗಲೀಕರಣ ಮತ್ತು ಸುರಂಗ ಮಾರ್ಗಗಳಿಗಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರುಗಳನ್ನು ಮನಬಂದಂತೆ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಇಂದಿನ ಸರಣಿ ಭೂಕುಸಿತಗಳಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಇದನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, 'ಜಿಯೋಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್' (Geotechnical Engineering) ಅಥವಾ ಭೂತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸತ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.
ಮಳೆಗಾಲ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಜನರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಕೃಷಿಗೆ ನೀರು ಬಂತು ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಲೆನಾಡಿಗರು, ಇಂದು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಬೆಟ್ಟ ಎಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೋ, ರಸ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಎಂದು ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಶಿರೂರು ಗುಡ್ಡ ಕುಸಿತವಿರಲಿ, ವಯನಾಡು ದುರಂತವಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕೊಡಗಿನ ಪ್ರವಾಹವಿರಲಿ, ಇವೆಲ್ಲದರ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದರೆ ಸಿಗುವ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ: "ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪವಲ್ಲ, ಇದು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಭೂಗುಣವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಟ್ಟ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ನ ಪರಿಣಾಮ".
ಬೆಟ್ಟಗಳು ನಿಂತಿರುವುದು ಹೇಗೆ? (Slope Stability Science)
ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಬೆಟ್ಟ ಹೇಗೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಣ್ಣಿಗೂ ಮತ್ತು ಇಳಿಜಾರಿಗೂ ಒಂದು "ಆ್ಯಂಗಲ್ ಆಫ್ ರಿಪೋಸ್" (Angle of Repose) ಎಂಬ ಮಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮರಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಸುರಿದರೆ ಅದು ಒಂದು ಶಂಕುವಿನ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ (Cone shape) ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆ ಶಂಕುವಿನ ಇಳಿಜಾರನ್ನು ಒಂದು ಮಿತಿ ಮೀರಿ ಕಡಿದಾಗಿಸಿದರೆ, ಮರಳು ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಣ್ಣು, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮರಗಳ ಬೇರುಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣ ಜಾಲದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಮತೋಲನವನ್ನು (Equilibrium) ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ, ನದಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅಥವಾ ರಸ್ತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಜೆಸಿಬಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡವನ್ನು (Toe of the slope) ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ, ಈ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವನ್ನೇ ತೆಗೆದಾಗ, ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಮಣ್ಣು ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಗೆ (Gravity) ಮಣಿದು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಲೇಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ನಾವು 'ಭೂಕುಸಿತ' ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ.
"ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಆಫ್ ಸೇಫ್ಟಿ" (Factor of Safety) ಕುಸಿತ
ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ 'ಫ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಆಫ್ ಸೇಫ್ಟಿ' (FoS) ಎಂಬ ಮಾನದಂಡವಿದೆ. ಒಂದು ಬೆಟ್ಟ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬೇಕಾದರೆ ಇದರ ಮೌಲ್ಯ 1 ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿರಬೇಕು. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಇದು 1.5 ರಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ರಸ್ತೆ ಅಥವಾ ಯೋಜನೆಗಾಗಿ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು 90 ಡಿಗ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ, ಈ ಮೌಲ್ಯ 1 ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ದುರಂತವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ 'ಈಗ ರಸ್ತೆ ಆದ್ರೆ ಸಾಕು' ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಈ FoS ಮೌಲ್ಯ ಎಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಬೇರುಗಳೆಂಬ ಉಕ್ಕಿನ ಸರಳುಗಳು (Shear Strength)
ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಹಾಕುವಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಬಲ ಬರಲು ಉಕ್ಕಿನ ಸರಳುಗಳನ್ನು (Steel Rods) ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಬೇರುಗಳು ಇದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕಳಚದಂತೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು "ಶಿಯರ್ ಸ್ಟ್ರೆಂತ್" (Shear Strength) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಮರಗಳ ಆಳವಾದ ಬೇರುಗಳು ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಂಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿಸಿಡುತ್ತವೆ (Soil Anchor). ನದಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಡು ಕಡಿದಾಗ, ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬಂಧನ ಕಳಚುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ನೀರು ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ಇಳಿದು, ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೆಸರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರುಗಳ ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲದ ಆ ಕೆಸರು, ಸೋಪ್ ನೀರಿನಂತೆ ಜಾರಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶಿರೂರು ಗುಡ್ಡ ಕುಸಿತದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಿದ್ದು ಇದನ್ನೇ - ಬೇರುಗಳಿಲ್ಲದ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು ರಸ್ತೆಗೆ ಹರಿದು ಬಂದಿತು.
"ಪೋರ್ ವಾಟರ್ ಪ್ರೆಷರ್" (Pore Water Pressure): ಮೌನ ಹಂತಕ
ಭೂಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಮಳೆ ನೀರು ನೇರ ಕಾರಣವಲ್ಲ, ಮಳೆ ನೀರು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಒತ್ತಡ ಕಾರಣ. ಇದನ್ನು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ "ಪೋರ್ ವಾಟರ್ ಪ್ರೆಷರ್" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಪ್ರೆಷರ್ ಕುಕ್ಕರ್ನಲ್ಲಿ ಹಬೆ ಹೊರಹೋಗಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಬೆಟ್ಟದ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳ ನಡುವೆ ನೀರು ಸೇರಿದಾಗ, ಅದು ಕಣಗಳನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು (Friction) ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಗಳು, ಝರಿಗಳು ನೀರನ್ನು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು (Natural Drainage). ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಹಳ್ಳಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮಳೆ ನೀರಿಗೆ ಹೋಗಲು ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಬೆಟ್ಟದ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಒತ್ತಡ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಒತ್ತಡ ಮಿತಿ ಮೀರಿದಾಗ, "ಹೈಡ್ರಾಲಿಕ್ ಬರ್ಸ್ಟ್" (Hydraulic Burst) ಉಂಟಾಗಿ ಇಡೀ ಬೆಟ್ಟವೇ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿದಂತೆ ಒಡೆದುಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ದ್ರವೀಕರಣ ಅಥವಾ "ಲಿಕ್ವಿಫ್ಯಾಕ್ಷನ್" (Soil Liquefaction)
ವಯನಾಡು ದುರಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡಿದ್ದು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣು ಕುಸಿತವಲ್ಲ, ಅದು 'ಡೆಬ್ರಿಸ್ ಫ್ಲೋ' (Debris Flow). ಅತಿಯಾದ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಮಣ್ಣು ತನ್ನ ಘನ ರೂಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ದ್ರವದಂತೆ (Liquid) ವರ್ತಿಸಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು 'ಲಿಕ್ವಿಫ್ಯಾಕ್ಷನ್' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನದಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯ ನಾಶವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮಳೆ ನೀರು ನೇರವಾಗಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ತಾಕುತ್ತದೆ. ಮರಗಳಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಲೆಗಳು ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ವೇಗವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು (Canopy Interception). ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ಬಿದ್ದ ನೀರು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ 'ಸೂಪ್' ನಂತೆ ಮಾಡಿ, ಬಂಡೆಗಳ ಸಮೇತ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗಟ್ಟಲೆ ದೂರಕ್ಕೆ ಹರಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಬ್ಲಾಸ್ಟಿಂಗ್: ಬೆಟ್ಟಗಳ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟು
ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಲು ಡೈನಮೈಟ್ ಬ್ಲಾಸ್ಟಿಂಗ್ (Blasting) ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಸ್ಫೋಟದ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಕಂಪನಗಳು (Vibrations) ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಟ್ಟಲೆ ದೂರದವರೆಗೂ ಹರಡುತ್ತವೆ. ಈ ಕಂಪನಗಳು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ, ಬೆಟ್ಟದ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬಿರುಕುಗಳನ್ನು (Micro-fractures) ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ.
ಇದು "ಸ್ಲೋ ಪಾಯ್ಸನ್" ಇದ್ದಂತೆ. ಇಂದು ನಡೆಯುವ ಬ್ಲಾಸ್ಟಿಂಗ್ನ ಪರಿಣಾಮ ತಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ಇಳಿಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನೀರು "ಲೂಬ್ರಿಕೆಂಟ್" (Lubricant) ಅಥವಾ ಎಣ್ಣೆಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಬರುವ ಭಾರೀ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಬೃಹತ್ ಬಂಡೆಗಳು ಈ ಜಾರುವ ಪದರದ ಮೇಲೆ ಸರಿದು ರಸ್ತೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ.
ತಡೆಗೋಡೆಗಳ ವೈಫಲ್ಯ (Retaining Wall Failure)
ರಸ್ತೆ ಅಥವಾ ಕಾಲುವೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನಂತರ, ಕತ್ತರಿಸಿದ ಬೆಟ್ಟ ಕುಸಿಯಬಾರದು ಎಂದು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ತಡೆಗೋಡೆಗಳನ್ನು (Retaining Walls) ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆ ಇವು ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೊರಬರಲು ಸಣ್ಣ ತೂತುಗಳನ್ನು (Weep Holes) ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ, ಮೇಲಿನಿಂದ ಜಾರಿ ಬರುವ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಸ ಈ ತೂತುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತದೆ. ಆಗ ಗೋಡೆಯ ಹಿಂದೆ ನೀರು ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ, ಗೋಡೆಯೇ ಒಂದು ಡ್ಯಾಮ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಒತ್ತಡ ತಾಳಲಾರದೆ ಗೋಡೆ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಒಡೆದಾಗ, ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಲ್ಲ, ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಚಪ್ಪಡಿಗಳೂ ಸೇರಿ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಹಾನಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ ಡಂಪಿಂಗ್ (Muck Dumping): ಕೃತಕ ಭೂಕುಸಿತ
ಸುರಂಗ ಕೊರೆದಾಗ ಅಥವಾ ಬೆಟ್ಟ ಕತ್ತರಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಟನ್ ಮಣ್ಣನ್ನು (Muck) ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಅದನ್ನು ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಹತ್ತಿರದ ಕಣಿವೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ನದಿ ದಡಕ್ಕೆ ಸುರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಈ ಸಡಿಲ ಮಣ್ಣಿಗೆ (Loose Soil) ಗಟ್ಟಿತನ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಜೋರು ಮಳೆ ಬಂದಾಗ, ಈ ಕೃತಕ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳು ಕರಗಿ, ಕೆಳಗಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ, ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ.
ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ 'ಮಲ್ಟಿಪ್ಲಯರ್ ಎಫೆಕ್ಟ್'
ಇಂದು ಮಳೆ ಬರುವ ರೀತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು 3 ತಿಂಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ, ಈಗ 15 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ (High Intensity Rainfall). ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಡಿಸೈನ್ಗಳು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. 100 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಳೆಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚರಂಡಿ ಮತ್ತು ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುವ ವಿಪರೀತ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿರುವ (Weakened) ಬೆಟ್ಟಗಳು ಸೇರಿದಾಗ, ಅನಾಹುತದ ತೀವ್ರತೆ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
"ಪ್ಲೇನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್"ನ ಎಡವಟ್ಟು
ನಮ್ಮ ಬಹುದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದರೆ, ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಸಮತಟ್ಟಾದ ಭೂಮಿಗೆ ಬಳಸುವ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೂ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು. ಬಯಲುಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ಮಾಡಲು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ಅಗೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ 'ಟೆರೇಸಿಂಗ್' (Terracing) ಅಥವಾ ಹಂತ-ಹಂತವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುವ ವಿಧಾನ ಬಳಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಹಣ ಉಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಲು, ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ (Vertical Cut) ಕತ್ತರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯಾ ನಿರ್ಧಾರವೇ ಸರಿ.
ಭೂಕುಸಿತ ಎನ್ನುವುದು ದೈವಿಕ ಕೋಪವಲ್ಲ. ನಾವು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ 'ಜಿಯಾಲಜಿ'ಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ, ಜೆಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಡೈನಮೈಟ್ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹೋದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಶಿರೂರು ಮತ್ತು ವಯನಾಡು ಘಟನೆಗಳು ಕೇವಲ ಟ್ರೇಲರ್ ಮಾತ್ರ. ನದಿ ತಿರುವು ಯೋಜನೆಗಳು ಅಥವಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾಮಗಾರಿಗಳು ಬೇಕು, ಆದರೆ ಅವು ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಬಾರದು. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು 'ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್' ಅಲ್ಲ, 'ಜಿಯೋ-ಎಥಿಕಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್' (Geo-ethical Engineering). ಮಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾಗುವುದು ಖಚಿತ.
(ವಿವಿಧ ಮೂಲಗಳಿಂದ, ಜಿಯಾಲಾಜಿಕಲ್ ಸರ್ವೆ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (GSI) ವರದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಯೋಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಅಧ್ಯಯನಗಳಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಲೇಖನ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ.)
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
