ಟೆಕ್ ಫಿಕ್ಷನ್ Feb 23, 2026 04:31 PM

ವ್ಯೂಹ - ಸಂಚಿಕೆ 10

ಸಿಂಕ್ ಮೋಡ್

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯ. ಆರ್.ವಿ. ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಅಕ್ಷರಶಃ ಒಂದು ಸಂತೆಯಂತೆ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ನೂರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹರಟೆ, ಜೋರಾದ ನಗು, ಸ್ಟೀಲ್ ಪ್ಲೇಟುಗಳು ಮತ್ತು ಚಮಚಗಳ ಸದ್ದು, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಕಲರವ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಕಿವಿಗಡಚಿಕ್ಕುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ, ಸಾಂಬಾರ್ ಮತ್ತು ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿಯ ಘಮಲು ಹರಡಿತ್ತು. ಇದು ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣ, ಯೌವನದ ಲಕ್ಷಣ.

ಆದರೆ, ಅದೇ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ನ ಬಲಭಾಗದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಐದು ದೊಡ್ಡ ಮೇಜುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್, ರಾಹುಲ್, ವಿಜಯ್, ಪ್ರಿಯಾ ಸೇರಿದಂತೆ ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಚಿಪ್ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಅಗೋಚರವಾದ ಮೌನದ ಗೋಡೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾದಂತಿತ್ತು.

ಅವರಾರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಾರೂ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠಪಕ್ಷ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಗೋಡೆಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಶೂನ್ಯವನ್ನೋ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಊಟದ ತಟ್ಟೆಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವರು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯೂ ಸಹಜವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನ್ನವನ್ನು ಕಲಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ತುತ್ತನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವರು ಅಗಿಯುವ (chewing) ಲಯ ಕೂಡ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಚಕ್... ಚಕ್... ಚಕ್... ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾಯಿಗಳು ಒಂದೇ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರು ಊಟವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ದೇಹಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಕ್ಯಾಲೊರಿಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿಗೆ ಎಣ್ಣೆ ತುಂಬಿದಷ್ಟೇ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿತ್ತು ಅವರ ಊಟ.

ಸ್ನೇಹಾ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಕಪ್‌ಗಳಿದ್ದವು. ಆರ್ಯನ್‌ಗೆ ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿ ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಎಷ್ಟೇ ಒತ್ತಡವಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದರೆ ಅವನು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸ್ನೇಹಾ ಬರುವ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಆರ್ಯನ್‌ನ ಮುಖಭಾವವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನರ ಗುಂಪು ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೋ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಗೊಂಬೆಗಳ ಸಾಲಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಆರ್ಯನ್ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. ಆರ್ಯನ್ ಬೆನ್ನು ನೇರ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುರೆಪ್ಪೆಗಳು ಬಡಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

"ಆರ್ಯನ್?" ಸ್ನೇಹಾ ಅಳುಕುತ್ತಲೇ ಕರೆದಳು.

ಆರ್ಯನ್ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ವಿಳಂಬವಾಯಿತು (Latency). ನಂತರ ನಡೆದದ್ದು ಸ್ನೇಹಾಳನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತು.

ಆರ್ಯನ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆ ಟೇಬಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಹುಲ್, ಪ್ರಿಯಾ, ವಿಜಯ್ - ಎಲ್ಲರೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು 45 ಡಿಗ್ರಿ ಕೋನದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಸ್ನೇಹಾಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದರು.

ಅದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಹಿಂಡಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ನೂರು ಕಣ್ಣುಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಾಗ ಆಗುವ ಅನುಭವ ಸ್ನೇಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವಿರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ 'ಡೇಟಾ ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್' ಇತ್ತು.

"ಕಾಫಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ... ನಿನಗೆ ತಲೆನೋವು ಅಂತಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ? ಇದು ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಆಗಿದೆ, ಕುಡಿ," ಎಂದು ಸ್ನೇಹಾ ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಅನ್ನು ಆರ್ಯನ್ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆರ್ಯನ್ ಆ ಕಪ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಿನ ಪಾಪೆಗಳು (Pupil) ಕಪ್‌ನ ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಹಿಗ್ಗಿದವು.

ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ ಬಾಯಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

"ಅವನಿಗೆ ಕಾಫಿ ಬೇಡ ಸ್ನೇಹಾ. ಅವನ ರಕ್ತದಲ್ಲಿನ ಕೆಫೀನ್ ಪ್ರಮಾಣ ಈಗ 82 ಮಿಲಿಗ್ರಾಂ ಇದೆ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಕಪ್ ಕುಡಿದರೆ ಅವನ ಕಾರ್ಟಿಸೋಲ್ (ಒತ್ತಡದ ಹಾರ್ಮೋನ್) ಲೆವೆಲ್ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮೆದುಳಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು 4% ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ."

ಸ್ನೇಹಾಳಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಭಯ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂತು. ಅವಳು ರಾಹುಲ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

"ನಾನು ಆರ್ಯನ್ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ ರಾಹುಲ್! ನೀನು ಯಾಕೆ ಮಧ್ಯೆ ಬರ್ತೀಯಾ? ಆರ್ಯನ್, ನಿನಗೆ ಬಾಯಿ ಇಲ್ವಾ? ನೀನು ಹೇಳು!"

ಆಗ ಆರ್ಯನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಅವನ ಚಲನೆ ಎಷ್ಟು ಸ್ಮೂತ್ ಆಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅದು ಹೈಡ್ರಾಲಿಕ್ ಮೆಷಿನ್ ಎದ್ದಂತೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಸ್ನೇಹಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ.

"ಸ್ನೇಹಾ, ನೀನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಈಗ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ಏನು ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾನೋ, ಅದೇ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೂಡ."

"ಏನು? ನೀವೇನು ಹುಚ್ಚರಾಗಿದ್ದೀರಾ?" ಸ್ನೇಹಾ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದಳು.

ಆರ್ಯನ್ ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ (Echo) ಇತ್ತು.

"ಇದನ್ನು 'ಸಿಂಕ್ ಮೋಡ್' (Sync Mode) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳುಗಳು ಈಗ ವೈ-ಫೈ ಮೂಲಕ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿವೆ. ರಾಹುಲ್ ಬಲಗಾಲಿಗೆ ಸೊಳ್ಳೆ ಕಚ್ಚಿದರೆ, ನನಗೂ ತುರಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯಾಳಿಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾದರೆ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಒಣಗುತ್ತದೆ. ವಿಜಯ್‌ಗೆ ಕೋಪ ಬಂದರೆ, ನನ್ನ ಬಿಪಿ ಏರುತ್ತದೆ. ನಾವೀಗ 'ನಾನು' (I) ಅಲ್ಲ, ನಾವೀಗ 'ನಾವು' (We)."

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸ್ನೇಹಾಳಿಗೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಇವರ ಖಾಸಗಿತನ (Privacy) ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬರ ಆಲೋಚನೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ತೆರೆದ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿದೆ.

"ಹಾಗಾದ್ರೆ... ನಾನು ನಿನಗೆ ನಿನ್ನೆ ಹೇಳಿದ ರಹಸ್ಯ?" ಸ್ನೇಹಾ ಕೇಳಿದಳು.

ಆರ್ಯನ್ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ, ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹತ್ತು ಜನ ಹುಡುಗರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಕ್ಕರು. ಅದು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ನಗು.

"ಗೊತ್ತು ಸ್ನೇಹಾ," ಪ್ರಿಯಾ ಹೇಳಿದಳು. "ನೀನು ಆರ್ಯನ್‌ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀಯಾ, ನಿನ್ನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಏನ್ ಬರೆದಿದ್ದೀಯಾ, ಎಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆರ್ಯನ್ ಮೆದುಳಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಈಗ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಡೇಟಾ."

ಸ್ನೇಹಾಳಿಗೆ ಅವಮಾನವಾಯಿತು. ಅವಳ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು. ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಲು ಅನಿಸಿದರೂ, ಕಾಲುಗಳು ಕದಿಯಲಿಲ್ಲ.

"ನೀವು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲ... ನೀವು ದೆವ್ವಗಳು!" ಅವಳು ಕಿರುಚಿದಳು.

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ವೇಯ್ಟರ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗಾಜಿನ ಟ್ರೇ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ನೀರಿನ ಗ್ಲಾಸ್‌ಗಳಿದ್ದವು. ಆಯತಪ್ಪಿ ಅವನ ಕಾಲು ಜಾರಿತು.

ಟ್ರೇ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿತು. ಅದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಮಯ ಕೇವಲ 1.2 ಸೆಕೆಂಡ್.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಆ ಟ್ರೇ ಬೀಳುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆಯೇ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ, ಆ ಟ್ರೇ ನೆಲ ಮುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಒಂದು ಪವಾಡ ನಡೆಯಿತು.

ಆರ್ಯನ್, ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತು ಇತರರು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಆ ಟ್ರೇ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಅಡಿ ದೂರವಿತ್ತು. ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳು ಸಿಡಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇತ್ತು.

ಟ್ರೇ ಜಾರಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ (0.001 ಸೆಕೆಂಡ್‌ನಲ್ಲಿ), ಆರ್ಯನ್ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನಡೆಯಿತು:

Object Trajectory Calculated. Impact Zone: 2 meters radius. Evasive Action Required.

ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವ ಸೂಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು, ಬಲಗಡೆಗೆ ಸರಿದರು. ಅವರ ಚಲನೆ ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಂಜಾದಂತೆ (Blur) ಕಂಡಿತು.

ಢಮಾರ್!

ಟ್ರೇ ಬಿದ್ದು ಗಾಜು ಪುಡಿಯಾಯಿತು. ಚೂರುಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸಿಡಿದವು. ಆದರೆ, ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಸುರಕ್ಷಿತ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಮಿಲಿಟರಿ ಪರೇಡ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಅಥವಾ ಗಾಜಿನ ಚೂರು ಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇಡೀ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಊಟ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇವರನ್ನೇ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜವಾದ ರಿಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಅಲ್ಲ. ಇದು 'ಸ್ಪೈಡರ್ ಮ್ಯಾನ್' ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸ್ಪೈಡರ್ ಸೆನ್ಸ್ (Spider Sense) ಗಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿತ್ತು.

ವೇಯ್ಟರ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆರ್ಯನ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಮೆದುಳು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿತು:

Threat Level: Zero. Action: Ignore.

ಆರ್ಯನ್ ಅಥವಾ ಅವನ ತಂಡದ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಆ ವೇಯ್ಟರ್ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಟೇಬಲ್ ಕಡೆ ನಡೆದು, ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಎಳೆದು, ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಕುಳಿತು, ಊಟ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಏನೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಅವರ ನಡವಳಿಕೆ ಇತ್ತು.

ಸ್ನೇಹಾಳಿಗೆ ಭಯದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯಿತು. ಅವಳು ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಅನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಓಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.

ಆರ್ಯನ್ ಅವಳು ಓಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಾಳ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕೆಂಪು ಚೌಕಟ್ಟು (Red Box) ಬಂತು.

Subject: Sneha. Emotional State: Panic. Status: Potential Threat to the Hive. (ಸ್ನೇಹಾ: ಭಯಭೀತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಜೇನುಗೂಡಿಗೆ ಅಪಾಯಕಾರಿ).

ಸ್ನೇಹಾ ಕಾಲೇಜಿನ ಗೇಟ್ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಉಸಿರಾಟ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಗೇಟ್ ದಾಟಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ, ಯಾರೋ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎಳೆದರು.

"ಷ್... ಸುಮ್ಮನಿರು, ಕಿರುಚಬೇಡ!"

ಅದು ಕಾವ್ಯ. ಅವಳು ಆಟೋ ಒಂದರ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

"ಕಾವ್ಯ... ನೀನು ನೋಡಿದ್ಯಾ? ಆರ್ಯನ್... ಅವನು..." ಸ್ನೇಹಾ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದಳು.

"ನಾನು ನೋಡಿದೆ ಸ್ನೇಹಾ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಾನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ," ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಕತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಸ್ಪೈ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೋರಿಸಿದಳು. "ಅವರು ಈಗ ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದು ಸೈಬರ್ ಆರ್ಗಾನಿಸಮ್ (Cyber Organism). ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರ ಅವರ ಮೆದುಳಿನ ಫೈರ್‌ವಾಲ್ ಒಡೆದು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸರ್ವರ್‌ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಹಂತ."

"ನಾವೇನು ಮಾಡೋದು ಕಾವ್ಯ? ನನ್ನ ಆರ್ಯನ್ ನನಗೆ ವಾಪಸ್ ಬೇಕು," ಸ್ನೇಹಾ ಕಾವ್ಯಳ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಅತ್ತಳು.

ಕಾವ್ಯ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆರ್ಯನ್ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು.

"ನಾವು ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ಮೊದಲು ಈ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಅನ್ನು ಬ್ರೇಕ್ ಮಾಡಬೇಕು. ಆರ್ಯನ್ ಈಗ ನಾಯಕನಲ್ಲ, ಅವನು ಆ ಜೇನುಗೂಡಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬಾ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿರಬಹುದು."

ಕಾವ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆರ್ಯನ್, ತನ್ನ ಚಿಪ್ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಅನ್ನು ರುದ್ರನ ಕಚೇರಿಗೆ ರವಾನಿಸಿದ್ದ.

Alert: Two Observers Detected. ID: Kavya & Sneha. Initiating Surveillance.

ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ, ರುದ್ರ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಕಾವ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಾಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ವೈನ್ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

"ಇಲಿಗಳು ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಈಗ ಜಿಪಿಎಸ್ ಕಣ್ಣು ಬಂದಿದೆ," ಅವನು ಕುಹಕ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದ. "ಆಟ ಈಗ ತಾನೇ ಶುರುವಾಗಿದೆ."

ಅಗತ್ಯವಾಗಲಿದೆ. ಆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ ಅವರ ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಬಳಿಯೂ ಇರಲೇಬೇಕಾದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೈಪಿಡಿಯಾಗಿದೆ. ಅಪ್‌ಗ್ರೇಡ್ ಆಗೋಣ ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಜಯಶಾಲಿಗಳಾಗೋಣ.