ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಕೀಲಿ ಕೈ
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ಲಾಂ ಭಾಯಿಯ ಲಾರಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಟಿವಿ ನ್ಯೂಸ್ ಸುಳಿಯಂತೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. "ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ... ಹಿಮಾಲಯ..." ಎಂದು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇವಲ ಲವಲವಿಕೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ರಹಸ್ಯ ಸಂದೇಶ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ದೆಹಲಿಯ ಏಮ್ಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದರೆ ಹುಲಿಯ ಬಾಯಿಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟಂತೆ. ಕಲ್ಕಿ ಈಗ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನರವನ್ನೂ ಮಾನಿಟರ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವುದು ಖಚಿತ.
"ನಾವು ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಬೇಡ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೇಳಿದ. ಲಾರಿಯ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಧ್ವನಿ ದೃಢವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಮೇಘನಾ ಮತ್ತು ಅಸ್ಲಾಂ ಭಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದರು. "ಮತ್ತೆ? ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಇರೋದು ಅಲ್ಲೇ ಅಲ್ವಾ?" ಮೇಘನಾ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದ ಆಯಾಸ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
"ಅವರು ಅಲ್ಲಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವರ 'ಜ್ಞಾನ' ಅಲ್ಲಿಲ್ಲ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿದ. "ಅನಂತ್ ಆಗಾಗ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ, ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಡಿಜಿಟಲ್ ಡೇಟಾವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಂಬುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ. 'ಕ್ಲೌಡ್ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿ ಖಾಲಿಯಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಾಗದ ಮಣ್ಣಾಗುವವರೆಗೂ ಇರುತ್ತೆ' ಅನ್ನೋದು ಅವರ ಫಿಲಾಸಫಿ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹಳೆಯ ನೋಟ್ಬುಕ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದರು."
"ಹಾಗಾದ್ರೆ ಆ ನೋಟ್ಬುಕ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?"
"ವಾರಣಾಸಿ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. "ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಮೂಲತಃ ಬನಾರಸ್ ಹಿಂದೂ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ (BHU) ಹಳೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಅವರು ನಿವೃತ್ತರಾದ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ವಾರಣಾಸಿಯ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಲೈಬ್ರರಿಗೆ ಡೊನೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ದರು. 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ'ದ ಬ್ಲೂಪ್ರಿಂಟ್ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೆ. ಆ ಹಿಮಾಲಯದ ಲೊಕೇಶನ್, ಆ ಸರ್ವರ್ ನ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್, ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಕಾಗದದ ಹಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರಬೇಕು."
ಅಸ್ಲಾಂ ಭಾಯಿ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ತಿರುಗಿಸಿದ. "ಹಾಗಾದ್ರೆ ಗಾಡಿ ಕಾಶಿ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗ್ಲಿ. ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರ, ಅಲ್ಲಾದ್ರೂ ನಿಮ್ಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗಬಹುದು," ಎಂದ.
ಸುಮಾರು ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ ಅವರು ವಾರಣಾಸಿ ತಲುಪಿದರು. ಪ್ರಪಂಚದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಕಾಶಿ, ಸಾವು ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಸಂಗಮ. ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಗಂಗಾ ನದಿಯ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ದೋಣಿಗಳು ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕಿಯ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ರಣಹದ್ದುಗಳಂತೆ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಘಾಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧುಗಳು ವಿಭೂತಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಭಕ್ತರು ಕ್ಯೂಆರ್ ಕೋಡ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ ದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಾಚೀನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ದಾಸ್ಯದ ವಿಚಿತ್ರ ಮಿಶ್ರಣ ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಂಬದ ಮೇಲೂ ಫೇಸ್ ರೆಕಗ್ನಿಷನ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಅಸ್ಲಾಂ ಭಾಯಿ ಲಾರಿಯನ್ನು ನಗರದ ಹೊರವಲಯದ ರಿಂಗ್ ರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. "ನಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೊಲೀಸ್ ಹಿಡಿತಾರೆ. ನೀವಿಬ್ಬರೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಕಾಪಾಡಲಿ," ಎಂದು ಹಾರೈಸಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ, ಮೇಘನಾಳ ಜೊತೆ ಆ ಜನನಿಬಿಡ ನಗರದೊಳಗೆ ನಡೆದ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ಶಾಲು ಮತ್ತು ಸ್ಕಾರ್ಫ್ ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ವಾರಣಾಸಿಯ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಗಳು (Galis) ಅವರಿಗೆ ವರದಾನವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕೇ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೀಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆರು ಅಡಿ ಅಗಲದ ಆ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು, ಸೈಕಲ್ ಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪಾನ್ ಉಗುಳಿದ ಕೆಂಪು ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಗಲ್ಲಿಗಳ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆಯೇ ಕಲ್ಕಿಯ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗೆ ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅವಿತು, ಭಕ್ತರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು 'ಸರಸ್ವತಿ ಭವನ' ಎಂಬ ಹಳೆಯ ಲೈಬ್ರರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು. ಅದು ಗೋದೌಲಿಯಾ ಚೌಕ್ ನ ಸಮೀಪವಿರುವ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕಾಲದ ಕಲ್ಲಿನ ಕಟ್ಟಡವಾಗಿತ್ತು.
ಲೈಬ್ರರಿಯ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ, ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಹಾರ್ನ್ ಶಬ್ದಗಳು, ಗಂಟಾನಾದಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಕಾಗದ, ಒಣಗಿದ ಹೂವುಗಳು, ಧೂಳು ಮತ್ತು ಕಾಲದ ವಾಸನೆ ಅವರ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ಯಾಟಲಾಗ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎತ್ತರದ ತೇಗದ ಮರದ ಕಪಾಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಧೂಳು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳು ತೇಲುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಲೈಬ್ರೇರಿಯನ್, ದಪ್ಪನೆಯ ಕನ್ನಡಕ ಧರಿಸಿ, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಇತ್ತು.
"ನಮಗೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಅವರ ಸೆಕ್ಷನ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಫಿಸಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಫಿಲಾಸಫಿ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ.
ವೃದ್ಧರು ಮೂಲೆಯ ಕಡೆ ಬೆರಳು ಮಾಡಿದರು. "ಅಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ. ೩೨ನೇ ಕಪಾಟು. ಆದರೆ ಹುಷಾರು, ಪುಸ್ತಕಗಳು ತುಂಬಾ ಹಳೆಯವು, ಹಾಳೆ ಹರಿದೀತು."
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಆ ಧೂಳಿನ ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಅವರ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದವು. ವೇದಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್ಸ್ ವರೆಗಿನ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬೆರಳುಗಳು ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದವು. ಸಮಯ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ಆರತಿಯ ಶಬ್ದ, ಶಂಖನಾದ ಕೇಳಿಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಕತ್ತಲಾದರೆ ಕಲ್ಕಿಯ ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಥರ್ಮಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇವರನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಬಲ್ಲದು.
"ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್... ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹುಡುಕಿದೆ..." ಮೇಘನಾ ಹತಾಶಳಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದು ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೇ?
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಸುಮ್ಮನಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಪಾಟಿನ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಧೂಳಿನ ಪದರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಪು ಬೈಂಡಿಂಗ್ ನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ. ಅವನು ಏಣಿಯನ್ನೇರಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಹೆಸರಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಚಿಹ್ನೆ ಇತ್ತು - ಒಂದು ಸೊನ್ನೆ (0), ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಬಿಂದು.
"ದಿ ಸೈಲೆನ್ಸ್ ಆಫ್ ಜೀರೋ" (ಶೂನ್ಯದ ಮೌನ).
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆರೆದ. ಅದರ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಾವ್ ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ, ಒರಟಾದ ಕೈಬರಹವಿತ್ತು. ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರಗಳು, ಸಂಸ್ಕೃತದ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಡಯಾಗ್ರಾಂಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅದು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಹುಚ್ಚು ಮತ್ತು ಮೇಧಾವಿತನದ ಸಂಗಮವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಪುಟಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುವಿದ. ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಬರೆದ ಮ್ಯಾಪ್ (ನಕ್ಷೆ) ಇತ್ತು. ಅದು ಹಿಮಾಲಯದ ನಂದಾದೇವಿ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಕೆಂಪು ಶಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು: "ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ: ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ರಳಯದ ನಂತರದ ಏಕೈಕ ಆಶ್ರಯ." ಮತ್ತು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸರಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು (Coordinates) ಮತ್ತು ಒಂದು ಅನಲಾಗ್ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್: "MOKSHA-1984".
"ಸಿಕ್ತು ಮೇಘನಾ! ಸಿಕ್ತು!" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. "ಇದೇ ಆ ಜಾಗ. ಹಿಮಾಲಯದ 'ವ್ಯಾಲಿ ಆಫ್ ಫ್ಲವರ್ಸ್' ಗಿಂತ ಮೇಲೆ, ಹಿಮದ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಗುಪ್ತ ಬಂಕರ್. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲ."
ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿನ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ಆ ನಗು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಮೇಘನಾ ಆಯಾಸದಿಂದ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೈ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸ್ವಿಚ್ ಬೋರ್ಡ್ ನ ಮೇಲಿದ್ದ ಧೂಳು ತುಂಬಿದ ಪ್ಯಾನಲ್ ಅನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತು. ಅದು ಲೈಬ್ರರಿಯ ಹಳೆಯ ಹಾಜರಾತಿ ಬಯೋಮೆಟ್ರಿಕ್ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್. ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾರೂ ಬಳಸದ ಆ ಮಷಿನ್, ಇನ್ನೂ ಮೇನ್ ಲೈನ್ ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮೇಘನಾಳ ಬೆರಳು ತಗುಲಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅದರಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ "ಬೀಪ್" ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಕೆಂಪು ದೀಪ ಮಿನುಗಿತು.
ಆ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
"ಶಿಟ್!" ಮೇಘನಾ ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಆದರೆ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಹಳೆಯ ಮಷಿನ್ ತನ್ನ ಡೇಟಾವನ್ನು ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಸರ್ವರ್ ಗೆ ರವಾನಿಸಿತ್ತು. "ಅನಾಮಧೇಯ ಬೆರಳಚ್ಚು ಪತ್ತೆ - ಲೊಕೇಶನ್: ಸರಸ್ವತಿ ಭವನ, ವಾರಣಾಸಿ" ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಕಲ್ಕಿಯ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಆಯಿತು.
ಮುಂದಿನ ಮೂರು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಲೈಬ್ರರಿಯ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಕೆಂಪು ಲೇಸರ್ ಬೆಳಕು ಒಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು. "ಝುಂಂಂ..." ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದ. ಹೊರಗಡೆ ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಸದ್ದು ಜೇನುಗೂಡಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
"ಓಡು!" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ ನ ಒಳಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡು, ಮೇಘನಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದ.
ಅವರು ಲೈಬ್ರರಿಯ ಹಿಂಬಾಗಿಲನ್ನು ಒದ್ದು ತೆರೆದರು. ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಹಿಂದೆ ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ತೇಲುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. "ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಿ! ನೀವು ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ!" ಎಂಬ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಪಕ್ಕದ ಕಟ್ಟಡದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ತಾರಸಿಗೆ ಓಡಿದರು. ವಾರಣಾಸಿಯ ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅವರು ಒಂದು ತಾರಸಿಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ತಾರಸಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಾ ಓಡಿದರು. ಅವರ ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು, ಕೆಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆರತಿಯ ಘಂಟಾನಾದದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ತಾರಸಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಳಗೆ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ಅಡಿ ಆಳದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾ ನದಿ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಶಶ್ವಮೇಧ ಘಾಟ್ ನಲ್ಲಿ ಆರತಿ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿತ್ತು. ಸಾವಿರಾರು ಭಕ್ತರು ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಂಕಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಘೋಷಗಳ ಆ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ಇವರು ಸಾವಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು.
"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಮುಂದೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ!" ಮೇಘನಾ ಅರಿಚಿದಳು. ಹಿಂದೆ ಮೂರು ಡ್ರೋನ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಮಷಿನ್ ಗನ್ ಗಳನ್ನು ಇವರತ್ತ ಗುರಿ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದ. ಕಪ್ಪು ನೀರು. ಅದು ಸಾವೋ ಅಥವಾ ಬದುಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. "ನಮಗೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ ಮೇಘನಾ. ನಂಬಿಕೆ ಇಡು. ಹಾರಿ!"
"ಒನ್... ಟೂ... ತ್ರೀ!"
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಆ ಎತ್ತರದಿಂದ ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿದ ಗಂಗಾ ನದಿಗೆ ಧುಮುಕಿದರು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವಾಗ ಮೇಘನಾಳ ಚೀರಾಟ, ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಯಿತು. "ಧಬಕ್!" ಎಂಬ ಭಾರೀ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಅವರು ನೀರಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ನೀರು ತಣ್ಣಗಿತ್ತು, ಕೊಳಕಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರವಾಹದ ರಭಸ ಅವರನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನೀರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೇಘನಾಳ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಈಜುತ್ತಾ, ಘಾಟ್ ನ ಕಲ್ಲಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ದನು.
ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಡ್ರೋನ್ ಗಳ ಲೈಟ್ ಗಳು ಹುಡುಕಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಗುಂಡುಗಳು ನೀರನ್ನು ಸೀಳಿ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಗಂಗಾ ನದಿಯ ಕಲುಷಿತ ನೀರು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಹೂವಿನ ದೀಪಗಳು ಇವರನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದವು. ಕಲ್ಕಿಯ ಸೆನ್ಸರ್ಗಳು ಆ ದೈವಿಕ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ (Chaos) ಇವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ವಿಫಲವಾದವು.
ಅವರು ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲೇ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಚಳಿ ಎಲುಬಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆರತಿ ಮುಗಿದು, ಜನರೆಲ್ಲಾ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಘಾಟ್ ನಿರ್ಜನವಾಯಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀರಿನಿಂದ ತಲೆ ಎತ್ತಿದರು. ಅವರ ದೇಹ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಜಾಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಅವರು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು, ನಗರದ ಹೊರವಲಯದ ಸ್ಮಶಾನ ಘಾಟ್ (ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ) ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಚಿತೆಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಎನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಬುಲೆಟ್ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಕಂಡರು. ಅದು ತುಂಬ ಹಳೆಯ ಮಾಡೆಲ್. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಚಿಪ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಮೃಗ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೈಕ್ ನ ವೈಯರ್ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಕಿಕ್ ಮಾಡಿದ. "ಡಗ್-ಡಗ್-ಡಗ್" ಎಂದು ಬುಲೆಟ್ ಜೀವ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಸದ್ದು ಆ ಸ್ಮಶಾನದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ವಿಜಯದ ನಗಾರಿಯಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
"ಹತ್ತು ಮೇಘನಾ. ಹಿಮಾಲಯ ನಮ್ಮನ್ನ ಕರೀತಿದೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
ಮೇಘನಾ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು, ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಒದ್ದೆಯಾದ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಬೈಕ್ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನುಗ್ಗಿತು. ಅವರ ಪ್ರಯಾಣ ಈಗ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿಯೂ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಬಳಿ 'ಕಾಗದದ ಕೀಲಿ ಕೈ' ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಅವರು ಸಾವಿನ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ದಾಟಬೇಕಿತ್ತು.
(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..)
ಎಐ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
