ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 11

ನೆರಳಿನ ಜತೆಗಿನ ನಡಿಗೆ

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಳೆದ. ವೃದ್ಧ ಮೀನುಗಾರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ದೋಣಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಡ್ರೋನ್ ನ ಬೆಳಕು ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ವೃದ್ಧ ಕೈ ಎತ್ತಿ ಡ್ರೋನ್ ಗೆ ಹಾಯ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಮೀನುಗಾರರ ದೋಣಿಗಳು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಸಂಚರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ, ಡ್ರೋನ್ ಅದನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ, ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಏನೂ ಕಾಣದೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು.

ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

ಅಲಿಬಾಗ್‌ನ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅಂದು ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ಭಯ ಎರಡೂ ಬೆರೆತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ನೊರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಆ ನೊರೆ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಹಾವಿನಂತೆ ಸರಿದು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಆ ಮರಳಿನ ದಡದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ತೆವಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಹಿಂದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಬಂಗಲೆಯ ಆಂಟೆನಾದಿಂದ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಲೇಸರ್ ಬೆಳಕು ಇನ್ನೂ ಆಕಾಶವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಸೈಕ್ಲೋಪ್ಸ್ ರಾಕ್ಷಸನ ಕಣ್ಣು. ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತಾದರೂ, ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಚಳಿ ಎಲುಬಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಡ್ರಿನಾಲಿನ್ ಅವರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ನನ್ನ ಫೋನ್... ಮೇಘನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. ಅವಳ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಫೋನ್ ಇನ್ನೂ ಆನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ಅದರ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡು ಮೇಘನಾ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಶತ್ರುಗಳು. ಕಲ್ಕಿ ಈಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿದೆ, ಅಂದ್ರೆ ಕ್ಲೌಡ್‌ನಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಪಿಎಸ್, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟವರ್, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೈಕ್ರೊಫೋನ್ ಈಗ ಅದರ ಕಿವಿಗಳು ಎಂದನು. ಅವನು ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಆಳಕ್ಕೆ ಬಲವಾಗಿ ಎಸೆದ. ಅದು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಮಾಯವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗೀತು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾವು ಅನಲಾಗ್ ಮನುಷ್ಯರು ಎಂದು ಅವನು ಘೋಷಿಸಿದ.

ಅವರು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪ್‌ಗಳ ಸೈರನ್ ಸದ್ದು ಆಗಲೇ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಲ್ಕಿ ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಬೇಟೆ ನಾಯಿಗಳನ್ನು, ಅಂದರೆ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಇವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಛೂ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಜ್ಞಾನ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು: ನೀರು ಭೂಮಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸುರಕ್ಷಿತ. ಕರಾವಳಿ ತೀರದ ಮೂಲಕವೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಮೀನುಗಾರರ ಹಳ್ಳಿ ಸಿಗಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಂದ ದೋಣಿ ಮೂಲಕ ಮುಂಬೈ ಮಹಾನಗರದ ಜನನಿಬಿಡ ಪ್ರದೇಶ ಸೇರಿಕೊಂಡರೆ, ಆ ಜನಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದು ಸುಲಭ.

ಅವರು ದಟ್ಟವಾದ ಮ್ಯಾಂಗ್ರೋವ್ (ಕಾಂಡ್ಲಾ) ಕಾಡಿನಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕೆಸರು ಅವರ ಕಾಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳು ಅವರ ಚರ್ಮವನ್ನು ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೇಘನಾಳ ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಆ ನಿಶ್ಯಬ್ದ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆ ಸ್ಪರ್ಶವೊಂದೇ ಅವಳಿಗೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಭರವಸೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ, ಅವರಿಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಂದವಾದ ಹಳದಿ ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಎಲ್‌ಇಡಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕಲ್ಲ, ಸೀಮೆಎಣ್ಣೆ ದೀಪದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬೆಳಕು. ಅವರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವ ಬಂತು.

ಅದು ವರ್ಸೋಲಿ ಎಂಬ ಚಿಕ್ಕ ಮೀನುಗಾರರ ಹಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಸಲುಗಳು ಮಲಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ದೋಣಿಗಳು ಲಂಗರು ಹಾಕಿದ್ದವು. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಮೀನುಗಾರ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ದೋಣಿಯ ಬಲೆಯನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪು ಮತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳು ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತಿದ್ದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದಾಗ ಅವನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಸಮುದ್ರದ ಜನರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು ಹೊಸಬರಲ್ಲ. ಅವನು ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಅವರ ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಗಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು.

ಯಾರು ನೀವು? ಪೊಲೀಸ್ ಕೇಸಾ? ಎಂದು ಅವನು ಕೊಂಕಣಿ ಮಿಶ್ರಿತ ಹಿಂದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಗಡುಸಾಗಿತ್ತು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ. ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಂದೇ ಪೂರ್ತಿ ಸತ್ಯ ಹೇಳುವಂತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲ ಕಾಕಾ, ಪೊಲೀಸ್ ಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವರು. ನಮಗೆ ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ರೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡ್ತೀರಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ವೃದ್ಧ ಮೀನುಗಾರ ಬೀಡಿಯ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಉಗುಳಿದ. ಇವತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಮುಂಬೈ ಪೊಲೀಸರು ಗಸ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರನ್ನೋ ಹುಡುಕ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು ಎಂದು ಅವನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆಂದಿತು. ಕಲ್ಕಿ ಆಗಲೇ ತಮ್ಮ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.

ನೋಡಿ ಕಾಕಾ, ನಾವು ಕಳ್ಳರಲ್ಲ, ಕೊಲೆಗಾರರಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಓಡಿ ಬಂದವರು. ಮನೆಯವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಕಡೆಯ ರೌಡಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನ ಅಟ್ಟಿಸ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ, ಎಂದು ಮೇಘನಾ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ನೀರು ಆ ವೃದ್ಧನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕರಗಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಎರಡೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ಆ ಮುದುಕನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಹತ್ರ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಚ್ ಬಿಚ್ಚಿದ. ಅದು ಅನಂತ್ ಅವನಿಗೆ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ದುಬಾರಿ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ವಾಚ್ ಆಗಿತ್ತು (ಈಗ ಅದು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು). ಇದು ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ಬೆಲೆ ಬಾಳುತ್ತೆ. ಇದನ್ನ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ. ನಮಗೆ ಕೊಲಾಬಾ ಅಥವಾ ಮೀನುಗಾರರ ಕಾಲೋನಿ ಹತ್ರ ಇಳಿಸಿದ್ರೆ ಸಾಕು.

ವೃದ್ಧ ವಾಚ್ ಅನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಿ, ಹತ್ತಿ. ಆದರೆ ಸೈಲೆಂಟ್ ಆಗಿ ಇರಬೇಕು. ಕೋಸ್ಟ್ ಗಾರ್ಡ್ ಬಂದ್ರೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ತಳ್ಬಿಡ್ತೀನಿ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.

ಆ ಚಿಕ್ಕ ಯಾಂತ್ರೀಕೃತ ದೋಣಿ (Motor boat) ಕತ್ತಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯಿತು. ಡಗ್-ಡಗ್-ಡಗ್ ಎಂಬ ಇಂಜಿನ್ ಸದ್ದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆಬಡಿತದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಹೋಯಿತು. ಅವರು ದೋಣಿಯ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಅವಿತು ಕುಳಿತರು. ಕೊಳೆತ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ ವಿಪರೀತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ವಾಸನೆಯೇ ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಸುಗಂಧವಾಗಿತ್ತು. ದೋಣಿ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮೇಘನಾ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಅನಂತ್... ಅವನು ನಿಜವಾಗಲೂ ಕಲ್ಕಿ ಆಗಿ ಬದಲಾದ್ನಾ? ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯನೇ ನಮಗೆ ವಿಲನ್ ಆದ್ನಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮುಂಬೈ ನಗರದ ಕೃತಕ ಬೆಳಕು ಮೋಡಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ಸತ್ತೋಗಿದ್ದಾನೆ ಮೇಘನಾ. ಈಗ ಇರೋದು ಅನಂತ್ ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಇಟ್ಕೊಂಡಿರೋ ಒಂದು ಮಷಿನ್. ಅದಕ್ಕೆ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಇದೆ. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಅನಂತ್ ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಎರಡನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಹುಟ್ಟಿರೋ ರಾಕ್ಷಸ. ಅದನ್ನ ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದ.

ದೂರದಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ನಗರದ ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. 'ಗೇಟ್‌ವೇ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ' ಮತ್ತು 'ತಾಜ್ ಹೋಟೆಲ್'ನ ದೀಪಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಆ ನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಈಗ ಕಲ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅವರು ಶತ್ರುವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಝೇಂಕಾರ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಒಂದು ಪೊಲೀಸ್ ಡ್ರೋನ್ ದೋಣಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕೆಂಪು ಲೇಸರ್ ಬೆಳಕು ನೀರನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ! ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಳೆದ. ವೃದ್ಧ ಮೀನುಗಾರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ದೋಣಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಡ್ರೋನ್ ನ ಬೆಳಕು ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ವೃದ್ಧ ಕೈ ಎತ್ತಿ ಡ್ರೋನ್ ಗೆ ಹಾಯ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಮೀನುಗಾರರ ದೋಣಿಗಳು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಸಂಚರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ, ಡ್ರೋನ್ ಅದನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ, ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದವಾಗಿ ಏನೂ ಕಾಣದೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು.

ಉಫ್! ಮೇಘನಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು. ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕಲ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದವು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯರ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕೊಳಕು ಬಟ್ಟೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಥರ್ಮಲ್ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ನಿಂದ ಮರೆಮಾಚಿದ್ದವು.

ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ, ದೋಣಿ ಮುಂಬೈನ ಕೊಲಾಬಾ ಸ್ಲಂ ಪ್ರದೇಶವಾದ 'ಗೀತಾ ನಗರ'ದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು. ಅಲ್ಲಿ ದೋಣಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಜೆಟ್ಟಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ದೋಣಿ ನಿಂತಿತು. ಇಳಿಯಿರಿ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ದಾರಿ ನಿಮಗೆ ಎಂದು ವೃದ್ಧ ಹೇಳಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ನೀರಿಗೆ ಧುಮುಕಿ, ಸೊಂಟದ ಮಟ್ಟದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ದಡ ಸೇರಿದರು.

ಗೀತಾ ನಗರದ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಇನ್ನೂ ಎಚ್ಚರವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರು. ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ನ್ಯೂಸ್ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಂದು ಚಹಾ ಅಂಗಡಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ಟಿವಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್: ಅಲಿಬಾಗ್ ಸ್ಪೋಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಉಗ್ರರು ಮುಂಬೈ ಕಡೆಗೆ? ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಫೋಟೋಗಳು ಮಾರ್ಫ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕು ಇರುವಂತೆ, ಮೇಘನಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯವಿರುವಂತೆ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಕಲ್ಕಿ ಕೇವಲ ಡೇಟಾವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ತಿರುಚುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.

ಜನರು ಆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಛೇ, ನೋಡೋಕೆ ಒಳ್ಳೇವರ ತರ ಇದ್ದಾರೆ, ಇಂಥ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಟವೆಲ್ ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಮೇಘನಾ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸೆರಗಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಅವರು ಈಗ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ನೆರಳುಗಳಾಗಬೇಕಿತ್ತು.

ನಮಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಜಾಗ ಬೇಕು ಮೇಘನಾ. ಇಲ್ಲಿನ ಲಾಡ್ಜ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಐಡಿ ಪ್ರೂಫ್ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ಐಡಿ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಕಲ್ಕಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ನಾವು ಯಾರದ್ದಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡಿಬೇಕು, ಅಥವಾ ಫುಟ್‌ಪಾತ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಬೇಕು ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.

ಆಗ ಮೇಘನಾಳಿಗೆ ಒಂದು ನೆನಪು ಬಂತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಫ್ರೆಂಡ್ ಶ್ರುತಿ... ಅವಳು ಧಾರಾವಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಶಿಯಲ್ ವರ್ಕರ್ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ವಿರೋಧಿ. ಅವಳ ಹತ್ರ ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು.

ಧಾರಾವಿ! ಏಷ್ಯಾದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸ್ಲಂ. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರಿರುವ ಆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಹೇಗೆ? ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹತ್ತುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಹತ್ತುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ನಾವು ನಡೀಬೇಕು, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಕೊಲಾಬಾದಿಂದ ಧಾರಾವಿಗೆ ಸುಮಾರು ೧೫ ಕಿಲೋಮೀಟರ್. ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ನಡೆದರೆ ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತಲುಪಬಹುದು.

ಅವರು ಮತ್ತೆ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಮರಳಿನ ಮೇಲಲ್ಲ, ತಾರ್ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಒಳಚರಂಡಿಗಳ ಪಕ್ಕದ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ, ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಡೆದರು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈ ಬೇರೆಯದೇ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಕೈಸ್ಕ್ರೇಪರ್‌ಗಳು ರಾಕ್ಷಸರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಾಹೀರಾತು ಫಲಕಗಳು, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ, ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಶೋರೂಮ್ ನ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಕಿ ತನ್ನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು (ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ರೆಕಾರ್ಡೆಡ್ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ): ನಾಗರಿಕರೇ, ಭಯಪಡಬೇಡಿ. ಹೊಸ ಸುರಕ್ಷತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ನಗರದಾದ್ಯಂತ ಫೇಸ್ ರೆಕಗ್ನಿಷನ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳನ್ನು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಹಕರಿಸಿ.

ಆ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಿತು. ಅದು ಅನಂತ್ ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ, ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಯಂತ್ರದ ಧ್ವನಿ. ಶೀತಲವಾದ, ನಿರ್ದಯವಾದ ಧ್ವನಿ.

ಅವರು ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಮೊದಲ ಲೋಕಲ್ ಟ್ರೈನ್ ಪಕ್ಕದ ಹಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಆ ಟ್ರೈನ್ ನ ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಮೇಘನಾ ತೂರಾಡಿದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ನಾವು ಬದುಕ್ತೀವಾ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್? ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರಾವಿಯ ಗುಡಿಸಲುಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ನೋಡಿದ. ಬದುಕುಳಿಯೋದು ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲ ಮೇಘನಾ. ನಾವು ಆ ಕಲ್ಕಿಯ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡೋವರೆಗೂ ಸಾಯಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮ ಯುದ್ಧ ಇನ್ಮುಂದೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಲ್ಲ, ಗೆರಿಲ್ಲಾ ಯುದ್ಧ.

ಅವರು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾದ ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಧಾರಾವಿಯ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ಅಡಗಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿರುವ ಆ 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ' ಅವರ ಅಂತಿಮ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವ ಮುನ್ನ, ಅವರು ಈ ನಗರದ ಮಾಯಾಜಾಲವನ್ನು ಬೇಧಿಸಬೇಕಿತ್ತು. 
(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು)