| ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ, ಸಂಪಾದಕ, ಟೆಕ್ವೈದ್ಯ
ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ನೀರಿನ ದಾಹ ಇಂಗಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿರುವ ಬೇಡ್ತಿ-ಗಂಗಾವಳಿ-ವರದಾ ನದಿ ಜೋಡಣೆ ಯೋಜನೆಯು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸುಲಭ ಪರಿಹಾರದಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆಳವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಇದೊಂದು ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಷ್ಟದಾಯಕ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ವಿರೋಧಿ ಯೋಜನೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕೇವಲ ತರ್ಕ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪದೋಷಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ತಾಂತ್ರಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವೈಫಲ್ಯ
ಈ ಯೋಜನೆಯು ಕೇವಲ ಪರಿಸರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದಲೂ (Technically Feasible) ಅತ್ಯಂತ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಮತ್ತು ಅವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿದೆ. ಸಿವಿಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್, ಹೈಡ್ರಾಲಜಿ (ಜಲವಿಜ್ಞಾನ) ಮತ್ತು ಭೂವಿಜ್ಞಾನದ ತತ್ವಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಮುಖ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ.
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಯೋಜನೆಯ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸವಾಲು ಎಂದರೆ ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ (Against Gravity) ನೀರನ್ನು ಸಾಗಿಸುವುದು. ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ನೀರನ್ನು ಬಯಲು ಸೀಮೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲು, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಕಡಿದಾದ ಇಳಿಜಾರುಗಳಿಂದ ಸುಮಾರು 600 ರಿಂದ 800 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಪಂಪ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇದನ್ನು 'ಲಿಫ್ಟ್ ಇರಿಗೇಷನ್' ಎಂದು ಕರೆದರೂ, ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರನ್ನು, ಇಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವ 'ಹೆಡ್' (Head) ಮತ್ತು ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಪೈಪ್ಲೈನ್ಗಳ ದಪ್ಪ, ಮೋಟಾರ್ಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮಾಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದಾಗುವ ನೀರಿನ ನಷ್ಟ (Friction Loss) ಈ ಎತ್ತರದ ಸಾಗಾಟದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ, ಪಂಪ್ ಮಾಡಿದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು.
ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಭೂವಿಜ್ಞಾನದ (Geology) ಪ್ರಕಾರ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುವ ಪ್ರದೇಶದ ಶಿಲಾರಚನೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿದೆ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಣ್ಣು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಲ್ಯಾಟರೈಟ್ (ಮರಳು ಮಿಶ್ರಿತ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು) ಮತ್ತು ಪದರ ಶಿಲೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇದು ದಖನ್ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಬಂಡೆಯಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಡ್ಯಾಂಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕುವಾಗ ಅಥವಾ ನೀರು ಸಾಗಿಸಲು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ಗಟ್ಟಲೆ ಸುರಂಗಗಳನ್ನು ಕೊರೆಯುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಕಂಪನಗಳನ್ನು (Vibrations) ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿನ ಭೂಮಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಸುರಂಗ ಕೊರೆಯುವ ಯಂತ್ರಗಳು (TBM) ಇಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ರಚನೆಯನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ತಾಂತ್ರಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸಾಯಿಲ್ ಲಿಕ್ವಿಫ್ಯಾಕ್ಷನ್ (Soil Liquefaction) ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ದ್ರವೀಕರಣದ ಅಪಾಯ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಭೂಕುಸಿತದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಜಲವಿಜ್ಞಾನದ ದತ್ತಾಂಶಗಳ (Hydrological Data) ಅಸಮರ್ಪಕತೆ. ಯಾವುದೇ ನದಿ ಜೋಡಣೆ ಯೋಜನೆಗೆ 'ಹೆಚ್ಚುವರಿ ನೀರು' (Surplus Water) ಇದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಕನಿಷ್ಠ 50 ರಿಂದ 100 ವರ್ಷಗಳ ಮಳೆಯ ಮತ್ತು ನದಿ ಹರಿವಿನ ನಿಖರವಾದ ದತ್ತಾಂಶ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಈ ಯೋಜನೆಗೆ ಬಳಸಲಾಗಿರುವ ದತ್ತಾಂಶಗಳು ಹಳೆಯವು ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು (Climate Change) ಪರಿಗಣಿಸದವು. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ '75% ಡಿಪೆಂಡಬಿಲಿಟಿ' (ನಂಬಲರ್ಹ ಇಳುವರಿ) ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಡ್ಯಾಂ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನಂತರ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಒಳಹರಿವು (Inflow) ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಪಂಪಿಂಗ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮತ್ತು ಪೈಪ್ಲೈನ್ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳು ನಿರುಪಯುಕ್ತ ಆಸ್ತಿಗಳಾಗಿ (Dead Assets) ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಹೂಳಿನ ಸಮಸ್ಯೆ (Siltation Mechanics). ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ನದಿಗಳು ತೀವ್ರ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವುದರಿಂದ ನೀರಿನ ವೇಗ (Velocity) ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನೀರು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಒಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ನದಿಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದರೆ, ಜಲಾಶಯದ ತಳದಲ್ಲಿ ಹೂಳು ತುಂಬುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಜಲಾಶಯದ 'ಲೈವ್ ಸ್ಟೋರೇಜ್' (Live Storage) ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕೆಲವೇ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಡ್ಯಾಂಗಳಿಗಿಂತ ಮಲೆನಾಡಿನ ಡ್ಯಾಂಗಳು ಬೇಗನೆ ಹೂಳು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ವರದಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಯೋಜಿತ ನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣ ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಲಭ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಪರಿಸರ ನಾಶ ಮತ್ತು 'ವ್ಯರ್ಥ ನೀರು' ಎಂಬ ಮಿಥ್ಯೆ
ಈ ಯೋಜನೆಯ ಪರವಾಗಿರುವವರ ಪ್ರಮುಖ ವಾದವೆಂದರೆ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವ ನೀರು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ ನದಿ ನೀರು ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವುದು ವ್ಯರ್ಥವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ನದಿ ನೀರು ಸಮುದ್ರ ಸೇರುವ ಅಳಿವೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಉಪ್ಪು ನೀರಿನ ಒತ್ತಡದ ಸಮತೋಲನವಿರುತ್ತದೆ. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ನದಿಯ ಹರಿವು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ, ಸಮುದ್ರದ ಉಪ್ಪು ನೀರಿನ 'ಹೈಡ್ರೋಸ್ಟಾಟಿಕ್ ಪ್ರೆಶರ್' ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದು ನದಿಯ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಮೇಲ್ಮೈ ನೀರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಭಾಗದ ಅಕ್ವಿಫರ್ (Aquifer) ಅಥವಾ ಅಂತರ್ಜಲದ ಪದರಗಳನ್ನೇ ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಉಪ್ಪು ನೀರು ಒಳನುಗ್ಗಿದರೆ ಅದನ್ನು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ರಿವರ್ಸ್ ಆಸ್ಮೋಸಿಸ್ ಮಾಡುವುದು ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಅಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಯೋಜನೆಯು ಹೈಡ್ರಾಲಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಎರಡೂ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಸಾಧುವಲ್ಲದ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.
ನೀರಿನ ಮೂಲವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿ ನೀರು ಪಡೆಯಲು ಹೊರಡುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಶೋಲಾ ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ದಟ್ಟ ಅರಣ್ಯಗಳು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಾಂಜ್ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು ನದಿಗಳಿಗೆ ಹರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಯೋಜನೆಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಎಕರೆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆ, ಮಳೆಯನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಡಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಕುಂದುತ್ತದೆ. ನೀರಿನ ಉಗ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕೆಡವಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ನೀರು ಸಾಗಿಸುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ತರ್ಕಬದ್ಧವಲ್ಲದ ನಿರ್ಧಾರ. ಅರಣ್ಯ ನಾಶದಿಂದ ಮಳೆಯ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ, ಬಯಲು ಸೀಮೆಗೂ ನೀರು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮಲೆನಾಡಿಗೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಣಾಮ
ಆರ್ಥಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದಲೂ ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಹೊರೆಯಾಗುವ ಯೋಜನೆ. ಇದು ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಅಂದರೆ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಪಂಪ್ ಮಾಡಿ ಸಾಗಿಸುವ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ವಿದ್ಯುತ್ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಇದರ ನಿರ್ವಹಣಾ ವೆಚ್ಚ ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿ, ನಂತರ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿ ಪಡೆಯುವ ನೀರು ಕೃಷಿಗೆ ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇದು 'ಬಿಳಿ ಆನೆ'ಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ.
ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಯು ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಕೃಷಿಗಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ರೈತರು ಬೆಳೆಯುವ ಅಡಿಕೆ, ಕಾಳುಮೆಣಸು, ಏಲಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಜಾಕಾಯಿ ಬೆಳೆಗಳು ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಬೆಳೆಗಳಲ್ಲ. ಒಂದು ಅಡಿಕೆ ತೋಟವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಸಲು ಕನಿಷ್ಠ ಇಪ್ಪತ್ತರಿಂದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಶ್ರಮ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಯೋಜನೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಎಕರೆ ಫಲವತ್ತಾದ ತೋಟಗಳು ಮುಳುಗಡೆಯಾದರೆ, ರೈತನೊಬ್ಬನ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಶ್ರಮ ಮಣ್ಣುಪಾಲಾದಂತೆ. ಕೇವಲ ಹಣದ ರೂಪದ ಪರಿಹಾರವು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಈ ಕೃಷಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಆಧಾರವನ್ನು ಮರುಸೃಷ್ಟಿಸಲಾರದು.
ಪರ್ಯಾಯ ಮಾರ್ಗಗಳತ್ತ ಚಿತ್ತ ಹರಿಸೋಣ
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಫಲವತ್ತಾದ ಅಡಿಕೆ ತೋಟಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಡೆ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಾದ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಇದರ ಬದಲಾಗಿ ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಕೆರೆಗಳ ಹೂಳೆತ್ತುವುದು, ಮಳೆ ನೀರು ಕೊಯ್ಲು ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಜಲ ಮರುಪೂರಣದಂತಹ ಸುಸ್ಥಿರ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಜಾಣತನ. ನಿಸರ್ಗದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮಾಡುವ ಇಂತಹ ಬೃಹತ್ ಯೋಜನೆಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಒಳಿತು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಕಟುಸತ್ಯ.
ಹೌದು. ನಿಸರ್ಗದ ವಿರುದ್ಧ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ.. ಮತ್ತು ಒಂದು ಬದಿಯ ಜನರ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಲು ಹೋಗಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ಘಾಸಿ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು..? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರ ಊರು ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು emotion.. ದುಡ್ಡಿಗಿಂತ ನೆಮ್ಮದಿ ಮುಖ್ಯ
ಹೌದು. ನಿಸರ್ಗದ ವಿರುದ್ಧ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ.. ಮತ್ತು ಒಂದು ಬದಿಯ ಜನರ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಲು ಹೋಗಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಎಷ್ಟೋ ಜನರ ಬದುಕಿಗೆ ಘಾಸಿ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಏನು..? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರ ಊರು ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು emotion.. ದುಡ್ಡಿಗಿಂತ ನೆಮ್ಮದಿ ಮುಖ್ಯ
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
